كار

کاریکاتوری که گذاشته ام یک جوری شرح حال پکا ، همکارم تو دانشگاه است. یک جورهایی از کار کردن خوشش نمی آید و دوست دارد وقتش بیشتر مال خودش باشد تا اینکه بیاید کار بکند. جز اولین فنلاندیهایست که می بینم تمام 8 ساعت روز را کار نمی کند. یک جورهایی شبیه ایرانی ها است بر خلاف ایران که ساعت مفید کاری به 10 دقیقه در روز می رسد اینجا بیش از 6 ساعت کاری مفید تو روز دارند. هر وقت که به هر قسمت سربزنی یک نفر است که جوابت را بده حتی موقع ناهار و از همه جالبتر توی قسمتهایی است که چند نفربا هم کار می کنند همه به کار هم وارد هستند و می توانند وقتی بقیه نیستند کارها را انجام بدند. اینها یک قسمت کوچیکی از تفاوتی است که بین سیستم اداری اینجا با ایران است. خودم به شخصه اعتقاد دارم که سیستم بد اداری ما توی ایران خود یکی از دلایل مهم عقب افتادن و جلو نرفتن است. باز هم در مورد تفاوتها می نویسم
چند روز پیش حسن برای من کامنت گذاشته بود . فکر نمی کردم آن هم وبلاگ من را بخوند ولی خوب اشتباه فکر کرده بودم. حسن از آن بچه هایی است که هوش و پشتکار را با هم دارند. من یک دو سالی با هاش هم اتاق بودم. خودم تا به حال کسی را ندیده بودم که این دو تا خصلت را با هم داشته باشد و حسن برام یک استثنا بود. به هر حال یک سرمایه است برای مملکت. خوشحالم از اینکه امسال درسش تمام می شد و بر می گردد ولی خدا کند دلزده نشد