يک مصاحبه

عکس بالا را از صفحه روزنامه گرفتم. نمی شد اسکن کرد برای همين ايده زدم و عکس گرفتم. آن اولی که کاپشن سفيد دارد محمد رضا است و پشت سری هم من ديگر. ماجرا اين مصاحبه هم جالب بود. آن روزی که مسابقه شنا بود ما صبح رفتيم تماشا . طرفهای ظهر هم رفتيم آن ور درياچه آخر شنيده بوديم که کفش اسکيت می دهند برای اسکيت روی درياچه . من هم که چند وقتی بود دلم می خواست يکبار هم که شده اسکيت را امتحان کنم از اين فرصت استفاده کردم و رفتم روی درياچه. البته من هم چه موقعی و چه جايي را انتخاب کرده بودم برای اسکیت کردن. دمای منفی 26 درجه و آن هم روی درياچه که باد يخش بی نصيبت نمی ذاشت . به هر حال اسکيت را گرفتم . تا آمدم بپوشم ديدم دو تا خانم که يکيشان دوربين داشت آمدند به سمتم. حدس زده بودند که من بار اولم است آمدم اسکيت. گفتند مصاحبه می کنی ؟ من هم مثل آدمهایی که تا به حال مصاحبه نکرده اند تندی گفتم آره. گزارشگر چند تا سوال پرسيد . اول پرسيد کجاييم ؟ گفتم ايرانی. يک خورده جا خورد. بعد پرسيد که چند بار تا به حال اسکيت کرده ام و اينکه با هوای سرد چيکار می کنم و ورزشهای مورد علاقه ام چی است و از اين حرفها. بعدش که من شروع به اسکیت کردن کردم آن خانم عکاس هم از مان عکس گرفت. آن روز شنبه بود و قرار شد که تو روزنامه فردا چاپش کنند. (اينجا آخر هفته ها هم روزنامه چاپ می شود) من اول فکر می کردم يک دونه از اين ستونهای کوچيک را اختصاص می دهند ولی خوب وقتی روزنامه را ديدم تعجب کردم . يا از کمی مطلب بوده يا از مصاحبه خوب من که نصف صفحه را به گزارش اختصاص داده بودند. بعد از چاپ اين مقاله من ديگر تو دانشگاه معروف شدم. صبح دوشنبه سردرد عجيبی گرفته بودم رفتم پيش پرستار دانشگاه آمد اسمم را پرسيد تا از کامپيوترش يک چيزی را چک کند تا گفتم، گفت من تو را تو روزنامه ديدم. عصرش هم منشی دانشکده ايميل زد و گفت می خواهی روزنامه ات را برات بيارم. آخر وقت هم که همکارم تو دانشکده گفت من هم ديده امت. خوب ديگر خبرها به ماريانه هم رسيد و آن هم نسخه روزنامه را گرفت و مطلب من را بريد و گذاشت توی برد! با اين حساب فکر کنم ديگر از اين به بعد لازم نيست موقع خريد کارت شناسايي نشون بدهم ديگر به حد کافی تابلو شده ام!! خوب اين هم خاطر ه ای از آدمی که تا به حال مصاحبه نکرده بود

!!!!!!!